Franz Liszt was een brilliant pianist. Hierdoor wist hij de grenzen van het technisch kunnen van de pianist in zijn composities te verleggen. Ook bracht hij als componist het symfonisch gedicht tot bloei. Veel minder bekend is hij echter als componist van kerkmuziek. Naar het einde van zijn leven neemt het geloof een steeds belangrijker plaats in in zijn leven.

De 'Via Crucis' neemt in zijn oevre een wel heel bijzondere plaats in. Ruim vier jaar lang heeft hij eraan gewerkt. In oktober 1878 schrijft hij aan barones Olga van Meyendorff:: “De laatste twee weken ben ik helemaal opgegaan in mijn 'Via Crucis'. Het is bijna klaar (met uitzondering van de piano's en de forte's) en ik ben er nog geschokt van. Overmorgen ga ik weer wat brieven schrijven, iets wat voor mij onmogelijk is zolang als muziek mijn hersens pijnigt. Ik ga om half tien naar bed en lees nog een half uur; dan komen die ellendige noten van de ochtend en de middag weer in mijn gedachten en verstoren mijn sluimer.”

Liszt schreef drie versies van de Via Crucis: voor piano-solo, koor en orgel, koor en orgel, koor en piano. Vanavond hoort u de versie voor koor en piano. Een aantal stations zijn louter instrumentaal. De muziek is ontdaan van alle overbodige versieringen en virtuositeit. Iedere noot telt en vele noten worden omgeven door stilte en eenzaamheid. De muziek vraagt slechts concentratie en aandacht voor het verhaal waaraan zij zich ten dienste heeft gesteld.